Szczepionki chronią organizm przed chorobotwórczymi drobnoustrojami. Nasz układ odpornościowy, dzięki podaniu mu niechorobotwórczych zarazków w szczepionce, uczy się, jak wytwarzać odporność. Dzięki temu przy ponownym kontakcie z zarazkami bardzo szybko się broni.  Nasza odporność zostaje wzmocniona, a w wielu przypadkach zastosowanie szczepionki pozwala uniknąć zażywania antybiotyków.

Układ odpornościowy inaczej nazywany jest układem immunologicznym. Decyduje on o zdrowiu i chorobie. Sprawuje nadzór immunologiczny i chroni organizm przed patogenami. Dzięki temu, że ma komórki pamięci, jest w stanie zapamiętać obce antygeny, które człowiek spotkał w trakcie swojego życia. Właśnie ta pamięć pozwala mu skutecznie walczyć z zakażeniami.

Rodzaje odporności
Rozróżnia się odporność swoistą, czyli nabytą i nieswoistą, czyli wrodzoną.

Odporność swoista może być czynna naturalna i czynna sztuczna. Czynną sztuczną organizm uzyskuje, dzięki szczepieniom ochronnym. Szczepienie powoduje wzrost poziomu przeciwciał oraz powstanie komórek pamięci. Natomiast czynną naturalną odporność organizm uzyskuje, gdy zakazi się chorobą zakaźną i ją przechoruje. Tę odporność może również nabyć, gdy przejdziemy chorobę bez objawów.

Odporność nieswoista to odporność, z którą rodzimy się. Możemy ją wzmocnić poprzez stosowanie środków immunomodulacyjnych. Dzielą się one na:

    * środki hamujące działanie układu odpornościowego,
    * środki stymulujące układ odpornościowy,
    * immunomodulatory naturalne,
    * immunomodulatory syntetyczne.

Szczepionki nieswoiste
Działanie immunostymulujące wykazują szczepionki stymulujące układ odpornościowy. Zawierają one martwe bakterie, ekstrakty z zabitych bakterii, rybosomy bakteryjne, liofilizowane lizaty bakterii. Takie działanie wykazują szczepionki nieswoiste:

    * doustne, na receptę, stosowane przy przewlekłych zapaleniach oskrzeli i powracających zakażeniach górnych dróg oddechowych,
    * na receptę, stosowane w zapobieganiu nawracającym zakażeniom dróg oddechowych,
    * na receptę, doustne, stosowane przy zakażeniach układu moczowego: zapaleniu cewki moczowej, pęcherza moczowego,
    * donosowe, na receptę, stosowane w powracających zapaleniach jamy nosa, zapaleniu uszu, przewlekłym katarze,
    * na receptę, stosowane przy czyraczności, zapaleniu gruczołu sutkowego i migdałków podniebnych.

Stosowanie szczepionek nieswoistych nie powinno być prowadzone u osób z chorobami autoagresji i podczas prowadzenia leczenia odczulającego. Przeciwwskazaniem natomiast nie jest okres laktacji.

Leczenie szczepionkami nieswoistymi jest zwykle długie, ponieważ pobudzane są wtedy naturalne mechanizmy odporności. Okres trwania zależy od rodzaju szczepionki i indywidualnych wskazań.

Niepożądane działania
Przy stosowaniu nieswoistych szczepionek mogą pojawić się niepożądane objawy:

    * osłabienie,
    * dreszcze,
    * bóle mięśniowe,
    * podwyższona temperatura ciała,
    * żołądkowo-jelitowe zaburzenia.

W przypadku iniekcji może się również pojawić zapalny naciek. Objawy te nie są przeciwwskazaniem do dalszego stosowania szczepionek. Przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na antygeny zawarte w szczepionce.

Działanie szczepionki
Szczepionki nieswoiste działają prewencyjnie. Pobudzają obronne, nieswoiste mechanizmy organizmu, dzięki czemu mogą chronić nas przed zakażeniem.

Źródło: abcZdrowie.pl