Lubczyk to ciemnozielona roślina przypominająca koper, a zapachem i smakiem seler. Kwitnie na żółto. Lubczyk, uprawiany także w Polsce, przywędrował do Europy z Azji Mniejszej. Jego cudowne właściwości znane są od wieków. Ma szerokie zastosowanie w kuchni, jako aromatyczna przyprawa. W kosmetologii wykorzystuje się olejek lubczykowy, a w medycynie ma zastosowanie korzeń lubczyka. Powszechnie znany jest jako naturalny afrodyzjak.

Właściwości lubczyka

Korzeń lubczyka zawiera pokłady skrobi, cukrów, kwasów organicznych, fitosteroli czy też kwasów polifenolowych. Ze względu na właściwości moczopędne, lubczyk wykorzystywany jest w leczeniu zapalenia dróg moczowych. Napar z lubczyka ma pobudzać krwawienie menstruacyjne i zmniejszać bóle z nim związane. Z tego powodu nie zaleca się spożywania rośliny w dużych ilościach przez kobiety w ciąży, aby nie wywołać poronienia. Ziele używano jako lek na kamienie nerkowe, żółtaczkę, bóle gardła i czyraki.

Lubczyk zalecany jest przy zaparciach, gdyż działa wiatropędnie. Rozluźnia mięśnie jelitowe i uśmierza ból brzucha. W medycynie ludowej znany jako środek wykrztuśny, stosowany był w leczeniu nieżytów górnych dróg oddechowych. Jednak największą popularność lubczyk zbił na działaniu zwiększającym pobudliwość seksualną. Ten naturalny afrodyzjak przyczepiony do sukni panny młodej miał zapewnić nowożeńcom szczęście.

 Lubczyk lekarski do picia

Lubczyk lekarski można nabyć w aptece lub sklepie zielarskim. Pod postacią przyprawy dostaniemy go w każdym markecie. Po wypiciu naparu z lubczyka należy unikać słońca. Jak się okazuje, związki zawarte w roślinie powodują światłoczułość i mogą stać się przyczyną wystąpienia wysypki na skórze.

Napar z ziela przygotujemy wsypując do szklanki 2 płaskie łyżeczki suszonego i roztartego korzenia lubczyka i uzupełniając ją do pełna wodą. Tak przyrządzony wywar stosuje się na dolegliwości gastryczne i dzieli na trzy porcje wypijane rano, w południe i wieczorem. Niektórzy przyrządzają słodką herbatę z miodem i szczyptą lubczyka.

Lubczyk w kuchni

Korzeń lubczyka zawiera taki sam olejek lotny, co seler, stąd tak liczne podobieństwa. Suszone liście ziela stosowane są powszechnie jako przyprawa. Są składnikiem popularnej przyprawy „maggi”, kostek rosołowych i bulionów, a także zupek błyskawicznych. Niektórzy piekarze dodają rozgniecione nasiona do ciasta chlebowego. Lubczyk podkreśla smak zup i dobrze komponuje się z potrawami warzywnymi, zwłaszcza bazującymi na ziemniakach.

Liśćmi lub korzeniem można natrzeć salaterki, w których podajemy sałatki. Dzięki temu nabiorą świeżego aromatu. Trzeba pamiętać, aby przed użyciem obrać korzeń ze skórki, gdyż jest ona gorzka i niesmaczna. Łykowatą łodygę warto sparzyć wrzątkiem. Dzięki temu łatwiej będzie ją gryźć. Niektórzy spożywają ją na surowo, inni dodają do zup i deserów. Nasiona, mielone lub nie, to częsty dodatek do pieczywa, krakersów i ciast. Liście lubczyka można zamrozić lub zasuszyć. W tym drugim przypadku należy zerwać je wraz z łodygą i powiesić w suchym i zacienionym miejscu. Po wysuszeniu, należy liście oberwać i włożyć do szczelnie zamykanego pudełka.