Funkcjonowanie społeczne chorych na depresję

    Depresja pogarsza jakość życia chorego, ogranicza jego zdolność do pracy, nauki, wpływa na kontakty z bliskimi. Co zrobić, gdy praca przestaje być możliwa? Czy wrócić do pracy po epizodzie depresji? Czy przejść na rentę? Co zrobić, by życie po epizodzie depresji było takie jak wcześniej?

     
    To, jak społecznie funkcjonuje chory na depresję, zależy od jej przyczyn, stopnia ciężkości, odpowiedniego leczenia, liczby nawrotów choroby i obecności okresów remisji. Depresja może być łagodna, umiarkowana lub ciężka, jeśli mówimy o jej nasileniu. Endogenna, reaktywna, na podłożu organicznym, gdy rozróżniamy jej etiologię. I w każdej z tych postaci, i w każdym jej epizodzie chory funkcjonować może zupełnie inaczej. Trudno określić jednoznaczny sposób postępowania, ponieważ powinien on być dobrany do każdego chorego indywidualnie oraz w zależności od jego sytuacji zdrowotnej i materialnej.
     
    Niezdolność do pracy
    Gdy epizody depresji nie są zbyt intensywne, a remisje długotrwałe, zdolność do pracy jest najczęściej zachowana. Co innego się dzieje, gdy z powodu choroby obniża się aktywność życiowa, dochodzi do utraty zainteresowania pracą, obniżenia jej wydajności, pogarszają się relacje z otoczeniem, zwiększa się absencja chorobowa. Konieczne może się wtedy stać stwierdzenie ograniczenia zdolności do wykonywania dotychczasowej pracy lub całkowitej niezdolności do pracy zawodowej. Dotyczy to przede wszystkim chorych z głębokimi fazami depresyjnymi, nasilonym spowolnieniem psychoruchowym, zobojętnieniem. Trzeba wziąć pod uwagę także sytuację zawodową i rodzinną chorego. Podjęcie decyzji o przejściu na rentę wymaga dokładnego, wspólnego przeanalizowania, także z rodziną. To ważne, by nie dokonać tego „przedwcześnie”, gdyż chory może czuć się z tego powodu niepotrzebny, bezwartościowy, odsunięty na dalszy plan oraz ciężarem dla rodziny, która będzie musiała się nim zajmować. Z kolei zwlekanie z taką decyzją także może być niewłaściwe. Stąd należy o tym wspólnie, rozważnie zdecydować, myśląc o tym, co będzie najlepsze dla chorego.
     
    Lekarz, decydując o skierowaniu pacjenta na rentę, poprzedzić to powinien kilkumiesięcznym, regularnym leczeniem ambulatoryjnym. Nie dotyczy to osób z ciężkim przebiegiem zaburzeń. Dla większości pacjentów rozpoczęcie terapii nie może być równoważne z ograniczeniem sprawności organizmu, która upoważniałaby do orzeczenia choćby częściowej niezdolności do pracy.
     
    Ale z drugiej strony to właśnie obawa przed utratą pracy z powodu choroby psychicznej powoduje czasem, że pacjent nie chce podjąć leczenia, bojąc się, że wszyscy się o tym dowiedzą lub że nie będzie w stanie pracować.
     
    Powrót do pracy
    W przypadku gdy lekarz uzna, że przez pewien czas lepiej będzie zdrowieć w domu, może wystawić pacjentowi zwolnienie lekarskie, aż do czasu gdy samopoczucie chorego się nie poprawi. Moment powrotu do pracy powinien być uzgodniony wspólnie z lekarzem lub terapeutą, tak by odbyło się to w jak najlepszym momencie. Czy należy mówić w pracy o swojej chorobie? To powinna być kwestia indywidualna, należy wziąć pod uwagę tolerancję danego środowiska, jego wiedzę na temat depresji oraz własne dobro. Nie ma obowiązku tłumaczenia się komukolwiek ze swojej choroby. A lekarz ma obowiązek zachowania tajemnicy lekarskiej.
     
    Trzeba pamiętać, że odpowiednie i właściwe leczenie nawrotów choroby oraz ich profilaktyka, poprzez, często przewlekłe, przyjmowanie leków, może uchronić przed nawrotami depresji i nie zmniejsza aktywności zawodowej chorego.
     
    Jak żyć po epizodzie depresji?
    Oto kilka rad dotyczących dobrego samopoczucia i życia stworzonych przez innych chorych na depresję (wg „Co warto wiedzieć na temat depresji” – Poradnika opracowanego w Instytucie Lunbecka, Kopenhaga):
    - Skoncentruj się na swoich zainteresowaniach, na tym, co lubisz lub wcześniej lubiłeś robić, na tym, w czym jesteś lub byłeś dobry.
    - Jeśli z powodu choroby nie pracujesz lub jesteś na emeryturze, nie oznacza to, że nie możesz nic robić. Nie musisz wycofywać się ze swoich kontaktów społecznych.
    - Kontynuuj swoje znajomości i pielęgnuj swoje przyjaźnie. Przyjaciele Ci pomogą i wesprą Cię.
    - Dzwoń do nich każdego dnia.
    - Planuj i kreuj swoje codzienne życie, zapełniaj je różnymi czynnościami i działaniami, np. spotkaniami z przyjaciółmi, zakupami, sportem.
    - Miej kontakt z otaczającym światem, nie tylko poprzez znajomych, rodzinę, ale także poprzez gazety, telewizję, książki.


    Źródło: abcDepresja.pl

     

    Ciekawy artykuł? Podziel się nim ze znajomymi.

     

    Komentarze

    Nie ludzcie sie Ci co cierpia i choruja ...Zus ani zadna inna instytucja nie da wam ani grosza za to ze chorujemy itp.Czy to rak czy depresja itp. masz isc do roboty i tam twoje miejsce by zdechnac.Ja od 4 lat lecze sie na depreje nawracajaca oraz chwiejna emocjonalnie osobowosc z 2 miesiecznym pobytem w szpitalu i nadal jest pod kontrola lekarzy.Do tego mam kregoslup po operacji i szykuje mi sie druga operacja kregoslupa i z Zusu mnie wyrzucili twierdzac ze jestem zdrowy jak aniolek i czas do lopaty sie brac Mam 58 lat czyli zbyt mlody na rente a za stary by isc do roboty.Tak wiec zadna depresja ani inna choroba nie kwalifikuje w naszym kraju do renty.Pozdrawiam

    moja choroba zaczęła się od 16 roku życia i trwa obecnie oto chodzi że szczęśliwe dzieciństwo miałem do drugiej podstawówki bo potem były awantury mamę bił Tata czy odwrót oto chodzi że nie miałem szczęśliwego dzieciństwa pochodzę z patologicznej rodziny gdzie była krew manipulacja nami kto zły a kto dobry potem była szkoła tam też była przemoc może nie fizyczna to psychiczna to była i tak milczalem do ostatniej klasy gimnazjum ze coś wtedy we mnie wybuchło że wybiegłem z klasy i się płakałem od tego dnia w szkole zawodowej uciekalem że szkoły bo zamiast nauczyciel zapewnić bezpieczeństwo i warunki kazał mi się uczyć nawet jak ktoś na mnie pastfil psychicznie aż nie zdałem i trafiłem do szkoły specjalnej chcę powiedzieć że ludzie zniszczyli mi życie zwłaszcza w szkole zrobili wszystko żebym zawsze bał się chodzić do szkoły przez to że po skończeniu szkoły zamknąłem się w domu gdy bym chciał coś zmienić to nie mogę bo nie potrafię żyć funkcjonować ją się nie nadaje życie bo swoje życie wypełnianiam wizytami u lekarzy w przychodni i przewidywaniami w szpitalu to trwa 10 lat teraz właśnie leżę w szpitalu i chcę powiedzieć że mam dość tego życia i jak wyjdę muszę zakończyć to życie bo chodź mam rodzinę to czuje się sam mam dość tego bólu w sercu kościach zero apetytu dużo spania braku sił do życiu dlatego czy tak moje życie ma wyglądać piszę to bo musiałem komuś to powiedzieć

    Dodaj komentarz

    Administratorem danych osobowych Użytkownika Serwisu jejzdrowie.pl, przetwarzanych na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2002r. Nr 101, poz. 926) jest Nextweb Media Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, al. Stanów Zjednoczonych 26a, 03-964 Warszawa, posiadająca NIP: 9512259071, REGON 141506115, zarejestrowaną w Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawy XIII Wydział Gospodarczy Rejestrowy pod numerem 0000311202, kapitał zakładowy w wysokości 50 000 PLN. Dane osobowe Użytkownik podaje dobrowolnie w celu korzystania z usług świadczonych w ramach Serwisu w tym także wysyłania materiałów marketingowych na podany adres e-mail. Dane osobowe nie będą udostępniane podmiotom trzecim w celu realizacji ich działań marketingowych. Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych oraz ich poprawiania. W przypadku jakichkolwiek pytań lub wątpliwości prosimy o kontakt z Administratorem Bezpieczeństwa Informacji: abi@nextwebmedia.
     

    Hit dnia

    Jaka jest najczęstsza przyczyna tycia? Wolny metabolizm. Możesz to odczuć zwłaszcza wtedy, gdy próbujesz zrzucić zbędne kilogramy i ci się nie udaje. Metabolizm określa zużycie energii potrzebnej...

    Najczęściej czytane

    Jeśli głodzenie się nie jest twoją metodą na zachowanie szczupłej sylwetki...
    O czym świadczą plamienia międzymiesiączkowe? Krwawienia między miesią...
    Niezależnie od tego, czy starasz się o dziecko, czy starasz się uniknąć...
    Zawiera zaledwie ok. 35 kcal w 100 gramach. To wspaniały dodatek do sał...
    Korzonki, czyli ostry zespół korzeniowy, to bardzo częsta dolegliwość,...
    Endometrioza to typowo kobieca choroba. Typowo nie tylko dlatego, że...
    Odwodnienie organizmu, ogólne osłabienie, kurcze mięśniowe, a nawet...
    Magnez jest bardzo ważny dla organizmu każdego człowieka. Jego niedobór...
    Spożywaj  warzywa i owoce zawierające beta-karoten
      Depresji nie da się wyleczyć z dnia na dzień. Potrzebna jest...
    Odczuwasz permanentne zmęczenie? Włosy wypadają ci garściami a zatkane...

    Ostatnie komentarze

    • (1)

      Moim zdaniem nie ma sensu męczyć się z domowymi sposobami... Ja próbowałam walczyć z moją grzybicą dwa miesiące, aż w końcu zdecydowałam się pójść do poradni chorob stopy i tamtejszy podolog wyleczył mnie w kilka zabiegów:)

    • (2)

      Zależy jeszcze co je i czy są to produkty, które są bogate w witaminy i składniki odżywcze zapobiegające nadciśnieniu. Także od tego jak bardzo stresujące ma życie

    • (6)

      Raczej jedź, jeśli mówicie o poprawności ;)

    • (1)

      Brak miesiaczki.Witam mam pytanie odnosnie braku miesiączki w tym miesiącu jeszcze niedostalam jej.Z chlopakiem nie zabezpieczalismy się tylko uprawialismy zwany stosunek przerywany.Robilam juz 4testy z nich wyszedł negatywnie nie mam objaw ciazowych....

    • (2)

      Dziękuję za ten artykuł. Tyłozgięcie macicy miała moja babcia, mają moja mama i siostra. Najwyraźniej taka nasza uroda. Z problemem bólu w dole pleców i podczas stosunku to wszystko prawda, tak jest i u mnie. Niestety dowiedziałam się o tym w momencie...